''Keek op de week'' (51)

Niemand voorzag in het begin van dit jaar dat 2020 zo overschaduwd zou worden door een pandemie. Het afgelopen jaar bracht voor velen verdriet. Ze kregen te maken met overlijden of ernstige ziektes in de familie. En anderen zitten met de zorg dat hun werk weg is, weer anderen vrezen voor hun baan. En volgende week is het al kerstmis. En nu hoor je mensen zeggen dat ze na zo’n zwaar jaar toch wat samen willen doen met de kerst.
Corona haalde in eerste instantie het beste bij ons boven. Solidariteit, burenhulp, en prachtige initiatieven en de bereidheid om te luisteren naar de adviezen van experts en politici. Maar we hielden het niet lang vol. Toch zullen we het weer moeten doen.

Vaccinatie


Niet iedereen heeft begrip voor de keuze om in ons land ‘pas’ op 8 januari te beginnen met vaccineren, terwijl de meeste Europese landen al rond de kerst de eerste prik zetten. Veel mensen vinden dat ons land deze hele coronaperiode al achter de feiten aanloopt. Regeren is immers vooruitzien en dat doen ze in Nederland niet. Men vindt dat ons land slecht is voorbereid op de vaccinatiefase. Men heeft bijna een jaar gehad om het te regelen en nu staan er nog niet genoeg mensen klaar om te beginnen met prikken. Maar het vaccineren moet in goede banen geleid worden, het heeft daarom weinig zin om mee te gaan in de race als het allemaal nog niet op orde is.


Het rapport ‘Ongekend onrecht’ over de toeslagenaffaire laat geen ruimte voor onduidelijkheid.

De opstellers vinden dat de overheid heeft gefaald. Wat mensen het meest schrijnend vinden is dat de gezinnen die ten onrechte worden weggezet als fraudeur, nog steeds niet zijn gecompenseerd. Momenteel is voor 500 van de 22.000 gedupeerden iets geregeld. Als het compenseren in dit tempo doorgaat hebben we in 2030 weer een parlementaire enquête rond de vraag waarom het zo lang heeft moeten duren. Het in de ellende storten van al die duizenden mensen ging snel en het lijkt erop dat er helemaal niets werd uitgezocht. En nu heeft de parlementaire commissie gesproken. Hun rapport valt samen te vatten in maar één woord: duidelijk. Eindelijk is de onderste steen bovengekomen. Uit het snoeiharde eindrapport van de enquêtecommissie blijkt dat alle betrokkenen grove fouten hebben gemaakt. Het beroerde is, dat wanneer iedereen schuldig is, je dan uiteindelijk niemand ter verantwoording kan roepen. Wat is de reden dat het kabinet pas half januari met een reactie komt op de al verwachten uitkomsten van het toeslagenrapport?
Het was immers al grotendeels bekend dat ook politici grote fouten hebben gemaakt in deze zaak? Men heeft toch verzaakt? Kunnen deze mensen nu dan weer ongehinderd doorgaan met de politiek die zij bedrijven? Het waren maar twee Kamerleden die gedaan hebben waarvoor zij zijn gekozen: controleren! 148 anderen bogen blijkbaar onder het juk van de fractiediscipline, maar zo niet de twee Kamerleden. Hebben de anderen dan helemaal niet nagedacht over de slapeloze nachten van deze mensen? Die wakker lagen vanwege de hoge schuld, vanwege hun kinderen die ze moesten zien opgroeien in bittere armoede, vanwege schaamte, huisuitzetting, agressieve justitiële incasso. Hoe kun je dit mensen aandoen? En dan wijst iedereen naar een ander en zegt dat men dit echt niet wist. Het zou toch heel verschrikkelijk zijn voor de benadeelde mensen die door anderen in deze situatie terecht zijn gekomen, dat ze nu ook nog mee moeten gaan maken dat het voor de verantwoordelijken geen gevolgen gaat krijgen.
Wat wij wel goed vinden is dat wij in een land leven waar deze zaken niet worden weggeschoten, maar degelijk worden onderzocht, dat de waarheid zonder enig voorbehoud wordt gepubliceerd en dat ons kabinet de hand in eigen boezem durft te steken. Dit is democratie zoals die moet zijn. En laat het kabinet de getroffen gezinnen snel genoegdoening schenken.

Samenleven gaat niet vanzelf, het is een werkwoord.


Samenleven moeten we gezamenlijk doen.
Daarbij hoort het tonen van betrokkenheid en je verantwoordelijkheid nemen.
Hoe streef je naar een samenleving waarin iedereen- ongeacht afkomst- zich thuis voelt, eerlijke kansen krijgt en kan meedoen?
In veel gemeenten staat deze vraag hoog op de lokale agenda.
Als KSGW streven wij naar een gemeente waarin iedereen zichzelf kan zijn en kansen krijgt.
Het gaat er niet om wat er volgens de gemeente moet. Het gaat erom dat je als gemeente luistert. Ook naar de inwoners die vinden dat het anders moet.
Ken je gemeente, verdiep je in de inwoners: wie heb je voor je, wat zijn de issues die spelen?
Heeft onze gemeente de bevolking goed in kaart? Elke gemeente heeft een ander DNA. Weet daarom voor wie je je inclusieve lokale beleid maakt. Anders ga je vaagheid organiseren.

Ouderen weten van geen ophouden.

 

Er zijn oudere mensen die doorgaan met hun werk, ook al zijn ze de tachtig gepasseerd.
Deze mensen willen niets weten van stoppen. Er zijn ook mensen in die leeftijd die nog altijd raadslid zijn en politiek werk doen. Als ze thuis zouden zitten dan zouden ze zich al na een paar dagen gaan vervelen. In de politiek is leeftijd geen probleem.
Wat mooi is, is dat deze mensen een schat aan levenservaring meenemen. Dat zie je ook terug in iemands brein. De wijsheid neemt natuurlijk juist heel veel toe met de jaren.
Als je een leven hebt waarin je veel uitdagingen hebt gehad, kan de flexibiliteit van ons brein ontzettend hoog zijn. Veel verschillende functies uitoefenen, maar ook verschillende hobby’s hebben die de hersenen keer op keer weer aan het werk zetten, is heel goed. Zo combineer je namelijk de voordelen van een oud ervaren brein met een flexibel stel hersens dat alles aankan. En wanneer mensen dat doen, is het ‘oneerlijk’ om mensen op hun leeftijd te beoordelen.
Als je actief bent, heb je immers helemaal geen tijd voor een pijntje hier en een pijntje daar, En juist op een belangrijke plek als de gemeenteraad, heb je ontzettend veel ervaring nodig. Dan is zo’n leeftijd juist een voordeel, zou je zeggen.


Wij wensen u goede Kerstdagen toe en een voorspoedig Nieuwjaar.